Józef Tischner

Józef Tischner (1931-2000) - ksiądz, filozof, profesor PAT w Krakowie, pisarz, publicysta.
Urodził się 12.03.1931 r. w Starym Sączu jako syn Józefa i weroniki z Chowańców. W 1949 r. podjął studia na Wydziale Prawa UJ, a rok później wstąpił do krakowskiego Seminarium Duchownego i rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1955 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Kontynuował naukę na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a następnie, w latach 1957-59, podjął studia na Wydziale Historyczno-Filozoficznym UJ. Był uczniem R. Ingardena. W 1968 r. uzyskał tytuł doktora, a w 1975 r. habilitował się. Pracował jako wikariusz w parafiach św. Mikołaja w Chrzanowie i św. Kazimierza w Krakowie. W 1980 r. został mianowany profesorem, a w roku następnym dziekanem Wydziału Filozoficznego PAT w Krakowie. W tym roku stanął na czele założonego wraz z H.-G. Gadamerem i K. Michalskim Instytutu Nauk o Człowieku z siedziba we Wiedniu. Rozpoczął też prowadzenie wykładów z filozofii dramatu na PWST oraz filozofii na Wydziale Filozoficznym UJ. W działalności naukowej poświęcił się przede wszystkim zagadnieniom z zakresu antropologii filozoficznej, aksjologii, etyki społecznej, a zwłaszcza filozofii spotkania, którą rozwijał w oryginalnej wersji filozofii dramatu. W nurcie filozofii chrześcijańskiej jego myśl stanowi alternatywę wobec tradycji tomistycznej. Artykuły i rozprawy publikował w „Tygodniku Powszechnym” i „Znaku”, zostając w latach 60. członkiem zespołu redakcyjnego obu pism. W latach 70. i 80. uczestniczył w niezależnych inicjatywach kulturalnych, organizując m.in. wykłady w ośrodkach działających przy klasztorze Norbertanek oraz parafii św. Salwatora. Jako długoletni przyjaciel Jana Pawła II, został Tischner wnikliwym interpretatorem i popularyzatorem nauczania papieskiego. Współorganizował spotkania intelektualistów z papieżem w Castel Gandolfo. Zyskał popularność jako kaznodzieja i wykładowca. Sporym zainteresowaniem cieszyły się zwłaszcza msze św. dla dzieci w kościele św. Marka oraz dla inteligencji w kościele św. Anny. Od samego początku był związany z ruchem „Solidarność”. Dla przywódców tego związku zawodowego wygłosił w Katedrze wawelskiej 19.10.1980 r. słynną homilię „Solidarność sumień”. W 1981 r. związek zaprosił go jako gościa na I Ogólnopolski Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność”. Zainicjował msze św. w intencji Ojczyzny odprawiane corocznie od 1882 r. w I niedziele sierpnia pod Turbaczem. Pisał scenarisze do programów telewizyjnych „Siedem grzechów głównych” (cykl 1985) czy „Tischner czyta Katechizm” (cykl rozmów z J. Żakowskim 1996). Odznaczony nagrodami im. S. Kisielewskiego 1993, im. Prószyńskiego, Pen-Clubu, Orderem Orła Białego (1999). W 2000 r. został laureatem Nagrody Jana Karskiego 2000. Zmarł 28.04.2000 r w Krakowie.
Opublikował m. in.: Świat ludzkiej nadziei (1975) Polski kształt dialogu (1979) Etyka Solidarności (1981) Myślenie według wartości (1982) Filozofia Dramatu (1990) Polski młyn (1991), Nieszczęsny dar wolności (1993), Miłość niemiłowana (1993), Jak żyć? (1994) Historia filozofii po góralsku (1997), Spór o istnienie człowieka (1998), Ksiądz na manowcach (1999), Krótki traktat o naturze służby (1999), Drogi i bezdroża miłosierdzia (2000)

Powrót na Stronę Krakowską

[ Strona krakowska ]
[ Wydarzenia w Krakowie | Myśliciele krakowscy - opracowania ]
[ Warto zobaczyć w Krakowie | Galeria | Linki ]
[ Myśliciele krakowscy - biogramy i teksty ]
[ Krakowscy badacze myśli politycznej ]
[ Studia z historii Krakowa ]



E-mail - omp@omp.org.pl

© 1998 Ośrodek Myśli Politycznej